ChatnRun

Alex Wiegmink Memorial opnieuw indrukwekkend

Velp, 23 januari 2005- Vorig jaar twijfelde ik nog. Wat moest ik zo vroeg op die koude zondagochtend daar boven op de Posbank? Ik kende Alex Wiegmink niet, ik kende zijn vrienden en familie niet. Wat had ik daar te zoeken? Maar vanwege de gruwelijke moord en vanwege de verwantschap die alle lopers lijken te hebben, was ik destijds over glibberige wegen naar de plek des onheil getrokken. Ik kreeg er geen spijt van, want op die prachtige ochtend kreeg ik het gevoel Alex Wiegmink te hebben leren kennen. Na die indrukwekkende loop over de hei heb ik hem en mezelf beloofd een jaar later terug te keren.

Berlijn als Babylon

�Berlin Alexanderplatz� van Arnold Döblin is als de stad Berlijn. Veellagig, vol tegenstrijdigheden, reclameteksten en krantenkoppen. Berlijn zelf lijkt op het boek, bedekt met een een roetige laag taal. Er wordt veel in gelopen, gevent, geslenterd en gerend.
�Roem, roem, roem dreunt de heimachine op de Alexanderplatz...Alles wordt hier opgebroken, alle huizen aan de spoorbaan afgebroken, god weet hoe ze aan het geld komen; de stad Berlijn is rijk en wij moeten er belasting voor betalen. Alles van onze centen.�

Winteravond in de Ardennen

De zon heeft met haar laatste stralen op ons halfrond prachtige lange schaduwen gevormd op de versgevallen sneeuw. Te midden van een oranjerode gloed aan de horizon verlaat zij ons als een grote vuurbal, voor een lange nacht. Een beetje weemoedig kijk ik over de velden in de verte hoe het mooie warme licht verandert in een koele ijzige schemer.
Ineens heb ik heel veel zin om te gaan hardlopen. Het is er nog niet van gekomen, want we zijn pas net gearriveerd in ons knusse appartementje in de Ardennen. Veel overredingskracht heb ik niet nodig. We eten nog snel een banaan en trekken de loopkleren aan. Veel laagjes, want er staat een gure wind. Nog even de kaart bestuderen, zodat we niet voor al te grote verrassingen komen te staan. Het wordt vanzelf een heuveltraining, welke kant we ook opgaan. De grootste beklimming aan het eind, want we bevinden ons nagenoeg op het hoogste punt in de omgeving. Maar dat kan ons nergens van weerhouden.

MIJLPAAL ( kort verhaal )

Ik hurk neer achter een struik en kijk even om me heen. Links en rechts in dit open bos zie ik mannen staan, achter dunne boompjes, nauwelijks beschut. Ik probeer me kleiner te maken. Vergeefse moeite want mijn plant is slechts een halve meter hoog. Even later besef ik dat ik me geen zorgen moet maken. Deze mannen zijn zo in gedachten verzonken dat ze mij geen van allen hebben opgemerkt. Met een zucht ontspan ik me en ledig mijn blaas. Ik heb nu al 3 keer die ene tas thee van vanmorgen uitgeplast. Ook mensen ontsnappen blijkbaar niet aan de primitieve vecht- of vluchtreactie onder invloed van stress. Net zoals bij andere dieren zorgt ook ons lichaam ervoor dat het snel en adequaat kan reageren in een stressvolle situatie. Zoveel mogelijk bloed in de spieren ,snelle pols en ademhaling, zo weinig mogelijk ballast dankzij lege blaas en ingewanden.

Het debuut

Alle mooie dingen beleef je het meest intens bij de eerst keer. Dat geldt voor je eerste vriendinnetje, je eerste kind en dat geldt ook voor de eerste marathon. Een avontuur dat je aangaat en waarvan je niet weet waar het zal eindigen. Een reis die zich het beste laat beschrijven met de uitspraak van Confucius: �Pas als je naar de overkant van de zee roeit, zul je ondervinden wie je werkelijk bent."